Het liefst ben ik op mezelf, ik val niet graag op. Dat is lastig in deze tijd waarin extravert zijn de norm lijkt te zijn. Laten zien wie je bent, opkomen voor jezelf. Ik verloor mijn eigen richting. Mijn verhalen gaan over kwetsbaarheid, jezelf bloot-geven. Maar wel in een vorm die past in een ingetogen en luchtige omgeving. 

Door gebruik te maken van poëtische vertelvormen geef ik betekenis aan de beelden en geluiden waar ik in denk.

​

Een intrinsieke motivatie om verhalen te vertellen heb ik altijd al gehad. Als observant van alles wat er in en om me heen gebeurde, zocht ik naar een manier om daar uitdrukking aan te geven. 
 

In de veranderende wereld, en dan heb ik het vooral over de polarisatie en de onmogelijkheid om op globaal niveau waarheden te vinden, heb ik zelf meer dan ooit behoefte aan verhalen die kwetsbaar durven te zijn. 

​

Ik was juist op het punt gekomen om naar buiten te treden als autonoom maker, toen er iets in mijn leven gebeurde waardoor ik geforceerd een periode terug naar binnen moest keren. Deze periode heeft me gevormd en mijn richting bepaald, namelijk; vertrouwen hebben in dat wat onzeker is. Dat is ook de manier waarop ik tegenwoordig met mijn werk omga. Het werk bepaald de richting.